Zoals lentebloemen opeens door een laag koude aarde prikken - zo sprietsen de zinnen uit dit boek vanuit een zwarte laag verdriet naar een nieuw licht. Alles voor de reis is de roman die Adriaan van Dis schreef na het overlijden van zijn vrouw, en elke bladzijde rouwt net zo sterkt als dat hij viert.
In een verslag van de laatste weken van haar leven, weken die ze in een hospice doorbracht en waar de ik-persoon van deze roman haar bezocht, maken ze samen, aan de hand van gedichten, een gedachte- en herinneringsreis. Het zijn als zeeschitteringen, die flarden van cultuur, natuur, van liefde en raadsel die ze samen in al die jaren opbouwden. Raadsel, ja, want dat is ook wat dit boek zo mooi duidelijk maakt: er moet onbekendheid overblijven in een relatie, ook in een decennialange relatie.
Dat er daarnaast al die tijd nog een Ander was, waardoor de ik-persoon óók tekort kwam, is een gegeven, en misschien soms ook de motor voor het éxtra verlangen dat de zeeschitteringen van deze liefde nog verder doet oplichten. Wie dit boek uit heeft (en geloof me, dat gaat met wind in de rug) verzucht: zo'n liefde te mogen kennen, zo'n liefde gekend te mogen hebben en zo'n geliefde hebben, iemand die het op deze manier terug kan halen...