Buddy Tegenbosch is een bijzondere schrijver, die bijzondere keuzes maakt – en ik ben fan. Na zijn vorige jeugdroman Jimi Fender Johnson (die ik een van de beste boeken van het jaar vond), schreef hij twee novelles in de Best of YA XS-reeks die van een sterke solidariteit getuigen. Tegenbosch kwam jonge asielzoekers tegen, luisterde naar hun verhaal en maakte zowel Enkele reis: Mo als Enkele reis: Termeh. In die novelles vertelt hij, in aftellende hoofdstukken, het heel persoonlijke verhaal van twee jongeren die in hun jonge leven een ontworteling meemaakten. Mo is Mohamed die op zijn tiende met zijn moeder, zusje en broertje Syrië moet ontvluchten, omdat het geweld van het Assad-regime steeds dichterbij komt. Tegenbosch maakte er een toegankelijk, persoonlijk verhaal van. Bijna nog indrukwekkender is het deel over Termeh, een jonge Iraanse die op haar vijftiende dreigt te worden uitgehuwelijkt, net als haar jongere zusje. Naast het migratieverhaal biedt deze novelle een zelden getoonde inkijk in het leven van jonge vrouwen onder het Iraanse sharia-bewind, iets wat deze weken nog zoveel actueler geworden is. Ook hier zet Tegenbosch zijn vloeiende, heerlijk leesbare schrijven in dienst van een te weinig gehoorde jonge stem. Opnieuw levert hij hiermee (en met name dus met Enkele reis: Termeh) een van de beste boeken van het jaar af.