Op sommige auteurs kun je gewoon vertrouwen. Daan Remmerts de Vries is zo'n auteur. Of hij nu onder zijn eigen naam schrijft of onder zijn pseudoniem Henry Lloyd: kwaliteit krijg je. En wat je ook krijgt: bijzondere keuzes. Ook dááraan herken je een groot schrijverschap.

Voor Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 verkent Remmerts de Vries een bijzonder terrein, namelijk dat van het leven na het leven. Lio Raven is de hoofdpersoon, ze woont met haar niet heel invoelende vader en is niet bijzonder populair op school. Ze is, kortom, een meisje dat grotendeels op zichzelf is aangewezen, ook al omdat haar moeder er niet meer is. En op een dag wordt dat alleen staan nog serieuzer: haar vader wordt door een bliksemflits getroffen en sterft.

Maar hij komt terug - als kat. (Deze zinnen voelen trouwens aan als spoilers, maar de flaptekst van het boek vermeldt dit ook allemaal.) En dan breekt een ongelooflijk origineel verhaal open, over reïncarnatie, over je fouten rechtzetten - of juist niet. En vooral ook over liefde. Dat doet Remmerts de Vries op zijn eigen overtuigende en vaak geestige manier, waardoor Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 weer één van die richtinggevende boeken is. Niet alleen binnen het oeuvre van Remmerts de Vries, maar ook binnen de hele Nederlandse kinderliteratuur.