Afgelopen week werd bekendgemaakt wie de Nobelprijs voor de Literatuurprijs 2026 mag ontvangen. De keuze viel op de Canadese Anne Carson, maar in de voorspellingen werd ook de Mexicaanse auteur Cristina Rivera Garza vaak genoemd. Toevallig las ik net haar enige in het Nederlands vertaalde roman, Liliana's onoverwinnelijke zomer. En ik had het toch ook mooi gevonden als Garza de Nobelprijs had gewonnen, want alleen dat boek al is onontbeerlijk.

Garza schrijft in deze met de Pulitzerprijs 2024 onderscheiden roman over femicide. Nog bepaalder: over de moord die in 1990 werd gepleegd op de jongere zus van de auteur, Liliana, die toen pas twintig was, door een ex-geliefde. De moordenaar is nog altijd niet gepakt.

Garza doet in dit boek alles, werkelijk alles, om haar zusje te eren. We lezen over haar opgroeien, over haar vrienden, we lezen allerlei dagboekfragmenten en brieffragmenten van Liliana zelf, we zien foto's, we ruiken het chloor waar de twee zwemmende zusjes vaak naar geurden, we lezen de gedachten van deskundigen en van de auteur over femicide, over schuldgevoel, over het masker dat de maatschappij bewust op blijft houden als het hierover gaat. We krijgen flarden uit gedichten en liedjes, en alles is eerlijk en hard, liefdevol en compleet. De roman (die ook een memoir is, ik hou erg van dit soort hybride boeken) leest razendsnel, en roept tegelijk draaikolkgevoelens op, want uiteindelijk is het simpele feit dat Liliana er niet meer is en dat er veel te weinig aandacht voor femicide was ten tijde van haar sterven, niet te vermijden.

Ik hoop zo dat er nog eens een ander boek van Garza vertaald zal worden, want dat dit een groot auteur is, die haar schrijven inzet zoals ook Joan Dicion, Annie Ernaux en Sigrid Nunez hun schrijven inzetten, is met Liliana's onoverwinnelijke zomer bewezen.