Zou Pieter Koolwijk Limbusland voor zijn vroegere kind-zelf geschreven hebben? Het boek dat in het kader van Geef Een Boek Cadeau voor maar 2,99 euro in de winkel ligt, is een fenomenale ode aan de rotjochies van deze wereld - en we hebben in interviews weleens gelezen dat Koolwijk daar in zijn jongere versie wellicht niet al te veel van verschilde. Hoe dan ook, áls de jonge Pieter de inspiratie geweest is voor dit boek, dan kán die kleine Pieter geen rotjochie geweest zijn, want dan zorgde zijn adem voor grote kinderliteratuur.

Limbusland speelt zich af in het land tussen leven en dood. Dat zet meteen een flinke tijdsdruk achter het verhaal, want je kunt niet eeuwig in limbo vertoeven. Die druk zorgt voor de ongelooflijke werveling, waarin dit hele boek zich bevindt. Er ontploffen vuurpijlen, er vliegt van alles heen en weer, er is kleur na kleur na kleur, er zijn vuurhommels, er zijn voetballende dieren en er is een axolotl en er is een pinguïn. Dat doet denken aan een sprookje, maar nee, Limbusland is zo van nu als een boek van nu kan zijn. Het gaat over heel veel dingen tegelijk: over uitvinden wie je werkelijk bent (rotjochie of niet?), over wat het leven de moeite waard maakt, over goed versus kwaad, over mensen versus dieren, over opgeven tegenover doorzetten. Het staat symbool voor zoveel innerlijke reizen die mensen en kinderen moeten maken, en dat alles met liefde, actie, humor én ernst verteld.

Wie dacht dat Koolwijk na Missie afbreken zijn portie urgentie opgebruikt had, vergist zich: Limbusland móést geschreven worden. De tekeningen van Linde Faas zijn ook nog nooit zo op hun plek in Koolwijks werk geweest als hier, soms vermoed je zelf dat Koolwijk sommige scènes geschreven heeft vanuit het verlangen om straks Faas' tekeningen erbij te zien. Limbusland is overdonderend en wijs - een zeldzaam boek, want een voorbeeldig boek. Haal het nu, lees het nu.