Zien van wat gisteren overbleef is een fijnzinnig tasten naar de herinneringen aan twee jonge mensen die elkaar in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw vonden en ouders werden van een hele rij kinderen. Die twee jonge mensen zijn Dora en Joop, en de ouders van schrijver Jaap Hegge.

Maar naast Dora en Joop is hijzelf, de schrijver, ook een hoofdpersonage. We lezen hoe hij als kinderboekenschrijver, die zich uitgeknepen voelt na heel veel kinderboeken in een serie te hebben 'gebakken', niets anders kan dan over zijn ouders te schrijven, niets anders kan dan op zoek te gaan naar wat er in hemzelf schuilt aan verzonnen waarheid. Koos Meinderts, die wellicht niet heel ver hoefde te zoeken om Jaap Hegge te vinden, doet daarmee twee dingen tegelijk in dit boek: hij beschrijft helder en warm een christelijk huwelijk, zoals zich dat zo'n tachtig à negentig jaren geleden voordeed, en hij beschrijft hoe een bijna zeventigjarige schrijver tot de kern van zijn schrijverschap komt.

Zien wat van gisteren overbleef gaat over hoe je je verlangens in een gelukkige richting kunt duwen, het gaat over de grote bochten die een leven neemt en hoe je je als mens daarnaar dient te schikken, het gaat ook over waarachtigheid in de literatuur. Het boek noopt tot doorlezen, simpelweg omdat het van een enorme eerlijke noodzaak is.