Ha Soledad! Vertel eens, wie ben je?
Soledad: 'Ik ben illustrator, auteur, wetenschapper, moeder en natuurliefhebber. Wat al mijn werk verbindt, is dat ik via illustraties een boodschap wil overbrengen. Ik wil emotie oproepen en nieuwsgierigheid aanwakkeren bij de kijker. Of het nu om een boek, een illustratie of een ander project gaat: het moet een verhaal vertellen en uitnodigen om verder te kijken.'

Wat vond je het leukst om te illustreren voor dit boek?
Soledad: 'Ik heb enorm genoten van het tekenen van de verzonnen dieren van Bjørn. Ze gaven me veel vrijheid om fantasie te gebruiken en tegelijk realistisch te blijven. Ook de cover was bijzonder om te maken. Dat was in het begin lastig, maar juist daarom zo belangrijk. Het is het beeld dat alles samen moet brengen.'

Moest de wetenschapper in jou soms ingrijpen — bijvoorbeeld bij het tekenen van al die verzonnen dieren — of kon die zich juist helemaal uitleven?
Soledad: 'O, dat maakte het voor mij juist extra interessant. Ik vind het leuk om te puzzelen hoe zulke dieren er ‘geloofwaardig’ uit zouden kunnen zien. Hoe combineer je twee dieren op zo’n manier dat het ergens zou kunnen kloppen? Ik denk daarbij zelfs op skeletniveau: hoe zouden de botten en spieren werken? En weet je? Het lijkt eigenlijk sterk op paleo-illustratie: een vorm van wetenschappelijke illustratie waarbij je op basis van fossielen reconstrueert hoe uitgestorven dieren er waarschijnlijk levend uitzagen. Vaak zijn die fossielen onvolledig, en moet je met kennis en verbeelding ontbrekende stukken invullen. Juist dat maakt het zo leuk. Het bracht me zelfs op het idee voor een ander boek over de anatomie van fantasiedieren.'

Hoe ziet jouw illustratieproces er normaal eigenlijk uit?
Soledad: 'Dat begint altijd met het lezen van het verhaal. Ik lees langzaam, omdat ik alles in beeld probeer te voor te stellen. Alsof ik een film maak in mijn hoofd, snap je? Zo bouw ik de personages en de wereld stap voor stap op. Maar: ik lees ook langzaam omdat ik dyslexie heb. Als kind raakte ik tijdens het lezen vaak verdwaald in de plaatjes. Dat was mijn manier om even uit te rusten van het lezen.

En na het lezen
'Na het lezen begin ik met het schetsen van de personages. Ik speel met vormen en noteer hun persoonlijkheden, zodat ik daarop gefocust kan blijven. Daarna ga ik alles plannen: welke momenten uit het verhaal lenen zich het best voor beeld? Dat zijn vaak vooral scènes met veel emotie of momenten die ik met extra details kan verrijken. En dan volgt de laatste fase. Daarin werk ik aan compositie, kleur en techniek. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om afstand te nemen tussen versies. Dat helpt om te zien of alles nog klopt.'

De Lees meer onzin-serie is bedoeld voor kinderen die niet graag lezen, behalve als een boek grappig is. Had dat invloed op je werk?
Soledad: 'Ja! Zeker. Ik vond het heel belangrijk dat de emoties en persoonlijkheden van de personages duidelijk zichtbaar zijn. Als kinderen kunnen zien wat iemand voelt, kunnen ze zich makkelijker verbinden met het verhaal. Dat vergroot, denk ik, hun interesse en betrokkenheid.'

Hoe heb je de balans tussen humor en de serieuzere laag over vriendschap kunnen vinden?
Soledad: 'Ik heb emoties altijd vooropgezet. Zodat je meteen ziet wat de personages voelen in een scène. Die emotie gecombineerd met de fantasie uit Bjørns dialogen werkte heel goed. De schrijver, Arne Svingen, heeft dit verhaal zo mooi geschreven dat het niet moeilijk was om de tekst met beeld te ondersteunen.'

Wat hoop je dat kinderen meenemen uit De vriendschapstest?
Soledad: 'Ik hoop dat kinderen lachen om de inhoud van het boek, blijven kijken naar de tekeningen en misschien denken: hé, dit voelt een beetje herkenbaar. Want vriendschap kan soms raar, lastig en leuk tegelijk zijn — net als dit boek. En als illustreren.'