Robin Raven maakte met De opdracht van Tula, uit 2025, een sterke indruk op mij en menigeen. En nog sterker is het boek dat dit voorjaar verscheen, De lotus en de waringinboom. Raven vertelt over Jaap die in 1948 met zijn moeder naar Indonesië reist, het land dat onder Soekarno dan al drie jaar onafhankelijk is, maar door Jaaps vader, die er al eerder is gaan werken, nog steeds Nederlands-Indië wordt genoemd. Jaap komt er in een post-koloniale situatie terecht, en leert vanaf de aankomst met de boot de scherpte van het onrecht kennen - al is dat eerst nog alleen in glimpen. Zijn vader heeft een hoge positie op een suikerplantage en daarom is het niet de bedoeling dat Jaap vrienden wordt met - bijvoorbeeld - Gus, die een Indonesische moeder heeft, of met Sita, het Indonesische meisje dat Jaap voor het eerst ziet bij de prachtige, machtige waringinboom. Raven houdt, net als in De opdracht van Tula, opnieuw een geweldig evenwicht tussen vertelling en achtergrondinformatie. Het is heel knap hoe hij de lezer meteen vanaf de eerste pagina meesleept, en toch, in alle helderheid, omstandigheden en denkbeelden laat zien die de meeste kinderen niet zullen kennen. Dat doet een beetje aan de vertelkunst denken zoals we die in de historische jeugdboeken van Rindert Kromhout zien. Het is zo fijn dat boeken zoals De lotus en de waringinboom er zijn: om het te weinig vertelde verhaal, maar ook om het verhaal en de personages zélf. En óók om de manier waarop de vierkante Europese kijk op religie en magie afgezet wordt tegen een andere omgang met het leven en de natuur. Meer vloeibaarheid: dat kan ook onze kinderliteratuur gebruiken, en Raven is daar een belangrijke stem in. Dus: uitkijken naar Pinda's en kaaskoppen, dat in oktober verschijnt - en ook zijn oudere werk (Raven debuteerde al in 2006) dient herlezen te worden. Ik ga alvast op zoek.