Twee dingen vooraf: ik schreef al eerder over de belofte die 2026 in zich draagt met waarlijk geweldige boeken, en dit is er weer zo één. En ook: net als bij het laatste boek van Daan Remmerts de Vries, vind ik het ook bij dit boek weer fantastisch om te merken dat makers die een Staatsprijs kregen (in dit geval respectievelijk de Theo Thijssen- en de Max Velthuijsprijs) ná die prijs werk maken dat het winnen ervan opnieuw rechtvaardigt. Want ja, Bibi en Annemarie tonen de toppen van hun kunnen met Wij komen in vrede.

In dit humoristisch zingende verhaal geeft Bibi een stem aan krill, en ontdoet ze het van de gezamenlijkheid, door twee krilldiertjes een identiteit aan te laten namen, compleet met naam (zo geinig, Krilljoen en Krilljard). Door met hen te beginnen laat ze de lezer (die ook gewoon al lezend door het boek swingt) alles weten over de voedselketen, en over het enige dier dat die keten, die van nature in evenwicht is, verstoort. Daarmee is dit een boek over soortongelijkheid, over speciësisme, een begrip dat weinig kinderen én weinig volwassenen kennen en waar na dit boek eens en voor altijd helderheid en aandacht voor moet zijn.

Annemarie van Haeringen doet getekende interventies in dit boek, die verbluffend zijn in hun mix van gein, kleur, lijnvoering, verduidelijking en doeltreffendheid. Dat levert het ene na het andere hoogtepunt op, want o, de keuzerijkdom! Is de illustratie van de voedselpiramide mijn favoriet? Of juist het enkele zeehondje? Of eerder al, die begintekening van Krilljoen en Krilljard (welke illustrator kan krill zó'n individuele eigenheid geven!)? Of nog andere? Och, och, wat treft Wij komen in vrede doel door tekst én beeld, en de combinatie van 'lekker' en 'belangrijk' maakt het tot een van die zeldzame kinderboeken die blijven. (En dat colofon, dat colofon!)